Hondenpension zonder hokken, hondenschool en gedragsbegeleiding
 

De lessen in de hondenschool van De Hondenhut zien er wat anders uit dan in de meeste hondenscholen.
  Ik probeer zo veel mogelijk rekening te houden met ieders individuele doelen. De meeste mensen hebben niet tot doel, dat de hond “zit en af” tot in de puntjes beheerst, maar willen een goed opgevoede hond waarmee men prettig kan samenleven. Opvoeding is iets anders dan vaardigheidstraining – dat geldt voor kinderen, maar zeker ook voor dieren die in een sociaal verband met elkaar leven.

Opvoeding is niet altijd leuk – dat weet iedereen die weleens met de kinderen op de snelweg langs de Mac is gereden, met een 3-jarige of een 14-jarige heeft samengeleefd of zich aan de eigen jeugd herinnert.
  Opvoeden doe je niet met lekkere brokjes, leverworst of speeltjes, evenmin als je een kind kan opvoeden door hem de hele tijd een pak M&Ms voor de neus te houden.

Beloningen werken super als je iemand iets aan wil leren – alleen is het aanleren meestal niet het probleem. Problemen worden pas zichtbaar en voelbaar in het sociale conflict. Je kind heeft geleerd hoe hij zijn kamer op moet ruimen, maar heeft nu net iets belangrijkers te doen. Je hond heeft geleerd wat je bedoelt als je hem roept, maar moet nog even ergens anders naar toe. En dat heeft niets meer met training of oefenen te maken. Sterker nog, je kan oefenen tot je een ons weegt en steeds op zoek gaan naar iets dat nóg lekkerer is, je kan met een met pens beplajkte broek op stap gaan en toch zal je het steeds weer ´verliezen´ tegen iets wat op dat moment verleidelijker is - als je hond niet heeft geleerd, dat er zoiets als een verplichting bestaat en wensen en verlangens niet altijd opgeeist kunnen worden. En: een beloning is iets anders dan omkoping... 

Bij opvoeding gaat het om relatie en om communicatie. Bij de hond en bij de mens – er is principieel geen verschil. Het gaat om vragen als ´wat zijn hier de regels en wie stelt de regels op? Hoe gaan wij met elkaar om? Wie vindt wat belangrijk binnen deze relatie? Wie toont zijn liefde en wie laat de liefde genadig over zich heenkomen? Welke stijl van opvoeden hanteer ik eigenlijk en past dat bij mij, bij een bepaalde situatie en bij deze hond? Wie bepaalt bij ons de stemming? Wie blijft er over het algemeen achter met een probleem als er conflicterende belangen zijn? Hoe voel ik mij eigenlijk in een conflict en hoe gaat mijn hond met conflicten om? Vragen, vragen, vragen. Soms lastige vragen omdat je goed naar jezelf moet kijken, meestal leuke vragen omdat je nieuwe dingen ontdekt over jou en over je hond, over ingeslepen en onbewuste patronen en over hoe jullie samen communiceren.  

Honden stellen deze vragen de hele tijd aan ons en onze antwoorden zijn bepalend voor hun leven, de mate waarin zij zo veel mogelijk vrijheid kunnen krijgen, zich zeker voelen, zichzelf kunnen zijn zonder dat dit hen en hun omgeving schade toebrengt.
Tussen de oefeningen door mogen de honden in alle lessen regelmatig met elkaar spelen en kijken wij toe en is er ruimte voor vragen, uitleg en gesprek.

Natuurlijk doen we in de lessen ook en vooral aan “leren”. De honden leren vaardigheden als zit, af, hier, volg, maar ook: leren wachten op iets, leren wat een verplichting inhoudt en dat het leven soms saai en stom kan zijn en je niet altijd kan doen wat in je opkomt of er iets anders gebeurt dan wat je net verwacht hebt – en je ook dat gewoon overleeft en het daarna weer heel leuk wordt.

In alle groepslessen is de voertaal Duits. In het verleden is gebleken dat het niet goed werkt als deelnemers niet goed Duits kunnen verstaan. Een goed begrip van de Duitse taal is dus voorwaarde binnen groepen, het spreken mag gebrekkig zijn maar moet wel een beetje lukken, anders is het voor mij niet te doen omdat ik steeds voor de andere deelnemers moet vertalen wat er is gezegd.

Mensen die aan een rolstoel gebonden zijn, zijn van harte welkom, alleen is het terrein bij nat weer erg drassig. En tot mijn spijt is het toilet op de eerste verdieping.